من اوّلین مصراع نظم کربلایم

من اولين مصراع نظم كربلايم                               من اولين جانباز دشت نينوايم

نامم علی اكبر و در خلق و منطق                      شبه ترين چهره به ختم الانبيائم

من اولين پيمانه نوش جام اشكم                    چون رفته تا معراج دل صوت صدايم

من اولين گلواژه شعر حسينم                                   يا اولين قربانی كوی منايم

من شير سرخ بيشه های الغديرم                      در خيبر فتح المبين خيبر گشايم

من كربلا را كربلا آباد كردم                            در عشق و مستی كربلا بيداد كردم

من با عطش تا اوج آزادی پريدم                   عطشان ترين لبهای عالم را بوسيدم

شهدی كه من نوشيدم از پيمانه عشق      شيرين تر از آن در همه هستی نديدم

زينب لبم را بوسه ميزد من ز دستش            او دل به من ميداد و من دل ميبريدم

 

او دور من می گشت و من هم دور زهرا                من تشنه بر لبهای او او آب دريا

 

من غنچه تكبير لبهای حسينم                          من يوسف كنعان زيبای حسينم

چون خال سبز هاشمی دارم به صورت           من نكهت شب بوی گلهای حسينم

دارم به چهره نور سبز فاطميه                      من خط و خال روی سيمای حسينم

ای اهل عالم من نوای نينوايم                        چون كه اذان گوی مصلای حسينم

در خلق و خلق و منطق و خيبر گشائی                    گلواژه دست تولّای حسينم

چون ذوالفقار حيدری دارم به دستم               در صحنه ميدان علی را ناز شستم

من شير سرخ بيشه های كربلايم                          من لافتای حيدر خيبر گشايم

ای اهل عالم من اذان گوی حسينم                    چون رفته تا اوج فلك موج صدايم

شمع حيسنی را من كه من پروانه بودم            خوشگل ترين پروانه از پروانه هايم

من نسخه پيچ اشك درمانگاه عشقم                من مهر هر نسخه در دارالشفايم

جدم علی حلال كل مشكلات است                  من هم علی اكبر مشكل گشايم

 

دارم مدال فاطمی چون روی سينه                   من اشبه الناسم به زهرای مدينه

 

من روی قلبم عكس آزادی كشيدم                   شهد شهادت را به آزادی چشيدم

دل را به دلبر دادم و از دلبرم دل                              با عشق از بازار آزادی خريدم

من بلبلی هستم كه در گلخانه اشك                   شهد گل از لبهای آزادی مكيدم

من جان زينب را به يك لحظه گرفتم               چون خون به پای نخل آزادی چكيدم

زينب صدايم می زد و من می دويدم                تا اينكه در مقتل به دلدارم رسيدم

من كربلا را كربلا آباد كردم                                  ويرانه كاخ جهل و استبداد كردم

من حجله شادی كنار دجله بستم                 گل دسته در گلدسته ها بنياد كردم

من هم بلال و هم اذان گوی حسينم                      در عشقبازی كربلا بيداد كردم

من رهبر يك نسل و فرهنگی جوانم                         در نينوا دانشكده ايجاد كردم

من هستيم را در خم يك گوشه دادم               با نخل دين را با خلوصم شاد كردم

 

بر لوح قلبم رهبر عرفان نوشته                       ای عاشقان اين كربلا شهر بهشته

 

من دوره ديده در نظام ذوالفقارم                   من غنچه گلهای باغ هشت و چهارم

چون ذوالفقار حيدری دارم به دستم                      خيبر گشای ديگری در روزگارم

من اولين جانباز اردوی حسينم                              چون انقلاب كربلا را پاسدارم

من زنده كردم نام جدم مرتضی را                         من اكبرم يا حيدر دلدل سوارم

هرگز ندارم افتخاری بهتر از اين                          من حجله بسته در بهار كار زارم

حاج داوود یداللّهی (قطره)