چه جمعه ها که یک به یک غروب شد نیامدی
چه بغضها که در گلو رسوب شد نیامدی
خلیل آتشین سخن ، تبر به دوش بت شکن
خدای ما دوباره سنگ و چوب شد نیامدی
برای ما که خسته ایم و دل شکسته ایم نه
ولی برای عده ای چه خوب شد نیامدی
تمام طول هفته را به انتظار جمعه ام
دوباره صبح ، ظهر نه غروب شد نیامدی
خدایا ! تو را شکر می کنم که اشک را آفریدی که عصاره ی حیات انسان است.
آنگاه که در آتش عشق می سوزم یا در شدت درد می گدازم، یا در شوق
زیبایی و ذوق عرفانی آب می شوم و سراپای وجودم روح می شود، لطیف می
شود، عشق می شود، سوز میشود و عصاره وجودم به صورت اشک آب می شود و
به عنوان زیباترین محصولِ حیات که وجهی به عشق و ذوق دارد و وجهی دیگر به
غم و درد به دامان وجودم فرو می چکد.
اگر خدای بزرگ از من سندی بطلبند، قلبم را ارائه خواهم داد و اگر محصول عمرم را بطلبد، اشک را تقدیم خواهم کرد.
شهید دکتر چمران
منطق حسينى رويارو با خشونت و خودكامگى اموى
(افشاى استبداد و خودكامگى اُموى)
حرکت ابن زياد (ل) به سمت کوفه
در بيان وقايع صبح عاشورا و خطبه اباعبدالله